Ljubomir Ljuba Tadić

2932_ljuba-tadic
Ljubomir Ljuba Tadić (31.05.1929 – 28.10.2005.) je srpski pozorišni, filmski, televizijski i radio glumac, koji je uživao reputaciju jednog od najvećih imena jugoslovesnkog glumišta.

Rođen je u Uroševcu 31. maja, 1929. godine. Pre upisa akademije debitovao je na sceni kragujevačkog pozorišta Joakim Vujić, 1944. godine. Zatim odlazi u Beograd, gde upisuje glumačku akademiju u klasi profesora Joze Laurenčiću, 1953.godine. Bio je član Beogradskog dramskog pozorišta, Narodnog pozorišta u Beogradu, Jugoslovesnkog dramskog pozorišta i Ateljea 212, a igrao je u skoro svim pozorištima u bivšoj Jugoslaviji. „Jedino u pozorištu „Boško Buha“ nisam igrao. Nisam mogao, ovako glavat, da plašim decu. “

Godine 1956. igrao je Vladimira u Čekajući Godoa u prvoj sezoni Ateljea 212, što je ujedno bilo i prvo igranje Godoa u istočnoj Evropi. U Ateljeu 212 našao se iu svojo poslednjoj ulozi, glumeći kralja Lira par meseci pre smrti.

Loading...

Sa svojom trećom ženom Snežanom Nikšić, osnovao je i vodio pozorište „Magaza“ 1983. godine u Knez Mihailovoj ulici, a sa glumcem Radetom Šerbedžijom pokrenuo je privatni teatar Preduzeće za pozorišne poslove (PPP), 1990. godine.

Njegovoj sahrani prisustvovali su ansambli svih pozorišta, kao i državni zvaničnici. Komemoracija je završena audio-zapisom čuvenog Sokratovog monologa iz drame „Sokratova odbrana i smrt“, koji je simbol glumačkog umeća Ljube Tadića: „No vreme je da krenemo, ja u smrt, a vi dalje kroz život. Ko od nas ide bolje, to niko ne zna. „Sahranjen je u Aleji velikana na beogradskom Novom groblju.

Nosilac je Sedmojulske nagrade, najviše nagrade koja se dodeljivala u bivšoj Jugoslaviji.
Novembra 1980. dobio je „Dobričin prsten“, kao najvišu glumačku nagradu za životno delo.
Dobio je Zlatnu arenu 4 puta: 1956, 1964, 1968, 1975
Godine 1985. je dobio Statuetu Joakim Vujić koju Knjaževsko-srpskog teatar dodeljuje svake godine, na Sretenje, 15. februara.
Avgusta 1996. dobio je Nagradu „Pavle Vuisić“, koja se dodeljuje glumcu za životno delo.
Godine 2004. pripala mu je nagrada Fondacije „Braća Karić

Post Author: Kragujevčani

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *